Emre Dökücü

eveet! ve geldik hayatın burasına. yarın bu saatlerde bir hikâye anlatacağız insanlara, bizi dinleyen insanlara. geri dönüşsüz bir macera başlıyor hayatımızın bu günlerine. bir oyun kurduk birlikte, çalıştık, düşündük, didindik. şimdi oyunu oynama ve eğlenme vakti. sahne büyülü bi yer, çocukken saklandığım masanın altı gibi. günbatımında gökyüzündeki renkler gibi. çıplak gözle dolunayı seyredebilmek gibi. büyü her yerde, görene. biri yürür, biri yürüdükçe düşer, biri düştükçe yürür. hoş...

Son düzlük. Bir oyun ortaya çıkartmak. İnsaların bilet alarak, zamanından vererek gelip izleyecekleri biz izlek ortaya koymaya çalışmak. Kocaman bir şehirde bunu yapmak. Ne dersek diyelim, son düzlükte bu işe çok daha sıkı sarılmamız gerektiği bir gerçek. Bir sürü şeyin üst üste geldiği bir dönem. Her anlamda. Kelime kelime eziyoruz, her an her bakış her duruş her sessizlik çok önemli. Zamanlama çok önemli. Sahnede birlik olmuş, aralarından su sızmayan oyuncular görmek çok önemli. Öyle bir...

bugün emre babası üzerinden bir referans verdi bana ikinci sahnede. anlamakta güçlük çektim. erişkin bi ben ve erişkin bi benin babasını tanımıyorum. hatta ekipte tanımayanlar, az tanıyanlar ve istese de tanıyamayacaklar var. arkadaşlarımın suratlarına baktım tek tek. babalar ne genel bi yara. elin aktörü, katatonik şizofren gözlemler rol çalışırken, ben ise arkadaşlarımın babalarıyla ilişkilerini gözlemlemeliyim sanırım. bir köpek babası olarak kendimi. köpeğin babası olduğumu sanan kendimi....